«وَ بِكُمْ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَ بِكُمْ يُمْسِكُ السَّماءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ الَّا بِإِذْنِهِ» «١» و به واسطه شماست كه خداوند باران را نازل مى‌كند و از فرود آمدن آسمان به زمين جلوگيرى مى‌نمايد مگر اينكه خود بخواهد. ابى حمزه مى‌گويد: به امام صادق (ع) عرض كردم: آيا زمين بدون امام ماندگار است؟ فرمود: اگر زمين بدون امام باشد، اهلش را فرو مى‌برد. «٢» جريان شب قدر و نزول فرشتگان بر امام و تقدير امور، در جهت همين تأثير تكوينى امام در جهان خلقت است و نشان مى‌دهد كه فيوضات الهى و سرنوشتها بطور اجمال بر امام (ع) عرضه مى‌شود و از طريق اراده آن حضرت بطور تفصيل تحقق مى‌يابد. امام باقر (ع) در اين باره مى‌فرمايد: اى گروه شيعه، به سوره «انّا أنزلناه» (بر وجود امام و جانشين پيامبر) احتجاج كنيد كه پيروز مى‌شويد. سوگند به خدا، اين سوره حجت خدا بر بندگانش بعد از پيامبر (ص) است. «٣» همو فرمود: اراده حتمى خدا بر اين تعلق گرفته كه در هر سال شبى باشد كه فرشتگان براى تنظيم و تفسير امور فرود آيند ... و خداوند بزرگتر از اين است كه روح و فرشتگان را بر كافر و فاسقى (رهبران و خلفاى جور) نازل كند، (پس آنان بر قلب امام معصومى فرود مى‌آيند.) «٤» بنابر مضمون اين سوره، شب قدر، هر سال وجود دارد، پس صاحب شب قدر نيز بايد هميشه وجود داشته باشد، چرا كه تداوم تقدير در امرآفرينش، سنت تغيير ناپذير الهى است و آن مستلزم تداوم مُجرى‌ تقدير يعنى وجود مقدس حضرت مهدى (عج) است.