امامت حضرت مهدى (عج) در اعتقاد ما - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٨٥
حسن بن على بن فضال مىگويد: از امام رضا (ع) شنيدم كه مىفرمود:
حضرت خضر از آب حيات آشاميده و تا روزى كه در صور دميده شود، زنده خواهد بود، او نزد ما مىآيد و به ما سلام مىكند، ما صدايش را مىشنويم و شخصش را نمىبينيم و در هر محفلى (از پيروان اهل بيت عليهمالسلام) كه از خضر (ع) ياد شود، حضور پيدا مىكند «١» پس هر كه از شما او را ياد كرد، به او سلام دهد. وى در موسم حج هر سال حضور دارد و تمام مناسك حج را به جا مىآورد و در عرفه وقوف مىكند و بر دعاى مؤمنان امين مىگويد. بزودى خداوند او را همدم و مونس قائم ما در غيبتش قرار مىدهد تا وحشت تنهايى را از او بزدايد. «٢»
از قرآن كريم مورد ديگرى از امكان طول عمر به اعجاز الهى استفاده مىشود؛ چون در مورد حضرت يونس (ع) فرموده است:
و اگر او از تسبيح كنندگان نبود تا روز قيامت در شكم ماهى مىماند. «٣»
مستفاد از آيه شريفه آن است كه در آن صورت يونس و آن ماهى كه او را در شكم داشت، هر دو تا روز قيامت عمر مىكردند و از درازعمرانى مىشدند كه عمر جاودانه دارند.
با توجه به آنچه ياد شد، عمر طولانى حضرت مهدى (عج) از امورى است كه از ديدگاه دانش بشرى ممكن و قابل وقوع است و بر فرض آنكه در اين مطلب ترديد شود، امّا شكى وجود ندارد كه خداوند مىتواند به هر كس اراده نمايد، عمر طولانى يا جاودانه ببخشد؛ چنان كه براى اثبات نبوت پيامبرانش به دست آنها امور خارقالعاده جارى مىكند، همانند حضرت موسى (ع) كه عصا را اژدها مىكرد، يا حضرت عيسى (ع) كه مردگان را زنده مىنمود و پيامبر اسلام كه قرآن را آورده و كسى نمىتواند مثل آن را بياورد و نيز معجزات ديگر آن حضرت.
با توجه به دلايل قطعى و روشن در مورد طول عمر حضرت مهدى (عج)، منطقى نيست كه به شبهات واهى و بىاساس اعتنا شده و آن دلايل قطعى كنار گذاشته شود.