ض ابوبصير از امام صادق (ع) و آن حضرت از پيامبر (ص) نقل كرده كه فرمود: مهدى از فرزندان من است، نامش نام من و كنيه‌اش كنيه من است، از نظر اخلاق و خلقت شبيه‌ترين مردم به من است، براى او غيبت و سرگردانى‌اى «١» خواهد بود تا اينكه مردم در آيين‌شان دچار گمراهى شوند. در آن زمان مهدى مانند ستاره فروزان به مردم رو مى‌نمايد و زمين را از عدل و داد پر مى‌كند آن طور كه از ظلم و ستم پر شده است. «٢» ض اصبغ بن نباته مى‌گويد: روزى نزد امير مؤمنان على (ع) آمدم، ديدم در حال فكركردن است و بر روى زمين خط مى‌كشد. گفتم: اى امير مؤمنان، آيا (تفكر و اندوهت) به خاطر رغبت و اشتياق به زمين است (كه مالك آن شوى و فرمانت نافذ باشد؟) او فرمود: نه، سوگند به خدا، هرگز حتى براى يك لحظه به زمين و دنيا رغبت و ميلى نداشتم؛ ليكن به مولودى مى‌انديشيدم كه بعد از من و يازدهمين از فرزندان من است؛ همان مهدى كه زمين را از عدل و داد پر مى‌كند آن سان كه از ظلم و ستم پر شده است. «٣» ض صفوان از امام صادق (ع) نقل كرده كه فرمود: سوگند به خدا، مهدى شما از شما غايب مى‌گردد تا حدى كه فرد نادان مى‌گويد: خداوند احتياجى به آل‌محمد (ص) ندارد. سپس مهدى مانند ستاره فروزان به مردم رو مى‌آورد و زمين را از عدل و داد پر مى‌كند آن گونه كه از ظلم و ستم پر شده است. «٤» ض عبدالعظيم حسنى مى‌گويد: بر آقايم امام جواد (ع) وارد شدم و مى‌خواستم از «قائم» سؤال كنم كه آيا او همان مهدى است يا غير اوست. حضرت قبل از سؤال من، سخن آغاز كرد و فرمود: «اى ابوالقاسم! قائم ما همان مهدى است كه لازم است در غيبت او انتظارش را بكشند و در هنگام ظهورش اطاعتش كنند و او سومين از فرزندان من است. «٥»