از مجموع اين دو آيه شريفه استفاده مى‌شود منظور از مستضعفانى كه وارث زمين خواهند شد، بندگان صالح خدا هستند و گرنه هر مستضعفى شايسته وراثت نيست و چه بسا برخى از آنان به آتش قهر الهى در جهنم خواهند سوخت. «١» ض صالح بن عقبه مى‌گويد: امام صادق (ع) در مورد آيه: «امَّنْ يُجيبُ الْمُضْطَرَّ اذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ وَ يَجْعَلُكُمْ خُلَفاءَ الْارْضِ» «٢» (آيا معبودهايى كه شريك خدا قرار مى‌دهيد بهترند) يا كسى كه دعاى مضطر را اجابت مى‌كند و گرفتارى را برطرف مى‌سازد و شما را خلفاى زمين قرار مى‌دهد. فرمود: اين آيه در مورد قائم (عج) نازل شده است. سوگند به خدا، او مضطر است؛ آن هنگام كه در مقام ابراهيم (ع) دو ركعت نماز مى‌گزارد و خدا را مى‌خواند و او اجابتش مى‌كند و گرفتارى‌اش را برطرف كرده، او را خليفه و جانشين خود در زمين قرار مى‌دهد. «٣» آنچه ذكر شد، نمونه‌هاى برگزيده‌اى از روايات در مورد تفسير و تأويل آيات مربوط به حضرت مهدى (عج) است كه بيانگر قطعيت ظهور آن حضرت از ديدگاه قرآن است. خلاصه آنكه انديشه مهدويت و ظهور، پايه و اساس قرآنى دارد؛ جز اينكه اين مسأله همانند بسيارى از مسائل مهم اسلام بطور صريح در قرآن بيان نشده است و تفسير آيات مربوط به آن، بر عهده پيامبر (ص) و اوصياى آن حضرت نهاده شده است. ب- روايات اهل بيت (ع) از پيامبر (ص) ض‌ امام صادق (ع) از پدران گرامى‌اش از پيامبر (ص) چنين نقل مى‌كند: امامان بعد از من دوازده نفرند؛ اولين آنان على بن ابى‌طالب و آخرينشان قائم (عج) است. آنان جانشينان و اوصيا و دوستان من و حجتهاى خداوند بر امّتم بعد از من هستند .... «٤»