امامت حضرت مهدى (عج) در اعتقاد ما - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٨٣
بنابراين، طول عمر انسان از ديدگاه دانش بشرى «ممكن» است، مگر اينكه گفته شود چرا حضرت مهدى (عج) بر دانش بشرى پيشى گرفته و قبل از اينكه علم، عوامل طول عمر را كشف و عملى كند، از عمر طولانى برخوردار شده است؟ پاسخ آنكه اين اولينبار نيست كه اسلام بر دانش بشرى پيشى گرفته است؛ مگر قوانين حيات بخش اسلام كه علم روز به حكمت و راز برخى از آنها پىبرده است، قرنها پيش توسط پيامبر اسلام به بشريت ابلاغ نشد؟! بنابراين، اگر مسأله طول عمر حضرت مهدى (عج) را در محدوده قوانين طبيعى بررسى و مطالعه كنيم، بايد بگوييم، خداوند دانش دستيابى به طول عمر را به آن حضرت عنايت كرده، بگونهاى كه با استفاده از عوامل طبيعى بتواند، از عمر طولانى برخوردار شود.
وجود افراد استثنايى
با چشم پوشى از بحث گذشته و قبول اين فرضيه كه نوع انسان عمر طبيعى ثابتى دارد كه فراتر از آن نمىرود، اين فرضيه را نمىتوان به تمام افراد تعميم داد؛ زيرا هميشه افرادى استثنايى وجود دارند كه با ضوابط علوم طبيعى مطابقت ندارند و علم از تفسير وضع آنها عاجز مىگردد. به عنوان مثال، در مناطق استوايى زمين، درختانى با عمر جاويدان وجود دارند يعنى مرتّب در حال ريشه زدن و جوانه زدن هستند و هيچ گاه عمرشان پايان نمىپذيرد.
در ميان جانوران دريايى، حلزونهايى با عمر چند هزار سال ديده شدهاند.
در حالات بوعلى سينا مىنويسند كه مىگفت: موقعى كه به مكتب مىرفتم، هر چه شاگردان براى استاد مىخواندند من حفظ مىكردم. در ده سالگى آن قدر از علوم فراگرفتم كه در بخارا از من تعجب مىكردند. در سن دوازده سالگى بر مسند فتوا نشستم، در سن شانزده سالگى كتاب قانون را در علم طب تصنيف كردم. «١»
بررسى موارد ديگرى از اين قبيل نشان مىدهد كه بىترديد امكان دارد، در ميان هر نوع از موجودات، افراد استثنايى وجود داشته باشند و وضع استثنايى آنها دليل بر غير