خلاصه‌ يكى از راههاى اثبات امامت حضرت مهدى (عج) بررسى سابقه تاريخى عقيده به امامت آن حضرت است و شواهد زيادى بر سابقه ديرينه اين عقيده وجود دارد. به عنوان نمونه، زهرى در اعتراض خود به قيام زيد مى‌گويد: چقدر اين اهل بيت عجله دارند، روزى خواهد رسيد كه مهدى آنها قيام پيروزمندانه‌اى داشته باشد. تعدادى از گروههاى سياسى از عنوان «مهدى» سوء استفاده كردند، همانند كيسانيه كه محمد بن حنفيه را مهدى مى‌دانستند و ناووسيه كه امام صادق (ع) را مهدى ناميدند و فرقه‌اى كه به مهدى بودن امام هفتم معتقد شدند. عباسيان نيز از عنوان «مهدى» سوء استفاده كردند؛ همانند منصور كه پسرش را مهدى ناميد و از علويان نيز عبدالله بن حسن فرزندش نفس زكيه را به عنوان مهدى امت معرفى كرد. بخشى از پرسشها در مورد مهدى از امامان (ع) نيز بيانگر حتميّت امامت حضرت مهدى (عج) در فرهنگ مردم آن دوره است. قطعيت امامت حضرت مهدى (عج) موجب ورود اين انديشه در عالم شعر و ادبيات شد و اشعار دعبل خزاعى و حافظ گوياى اين مطلب است. اين نمونه‌ها نشان مى‌دهد كه امامت حضرت مهدى (عج) توسط شخص پيامبر (ص) بنيانگذارى شده است. پرسش‌ ١- چگونه سابقه تاريخى عقيده به امامت حضرت مهدى (عج) دليل بر امامت آن حضرت است؟ ٢- چه گروههايى از عنوان مهدى در جهت اهداف سياسى خود استفاده كردند؟ ٣- چه پرسشهايى از امامان در مورد حضرت مهدى (عج) مى‌شد؟ ٤- به نمونه‌هايى از نفوذ اين عقيده در ادبيات اشاره كنيد. ٥- بررسى نمونه‌هايى كه ذكر شد ما را به چه نتيجه‌اى مى‌رساند؟