خلاصه‌ انتظار فرج از اصل قرآنىِ «حرمت نااميدى از رحمت خدا» استنتاج مى‌شود، جز اينكه فرج و ظهور حضرت مهدى (عج) يك رحمت عمومى است و بطور قطع واقع خواهد شد. انتظار فرج، سرباز زدن از انجام وظايف و سكوت در برابر بى‌عدالتيها نيست، چرا كه اين معنى با تعاليم اسلام سازگار نيست و نمى‌تواند برترين عبادت شمرده شود. عصر امام مهدى (عج) دورانى است كه بندگان صالح وارث زمين مى‌شوند، پس بايد نخست در زمره آنها درآييم، سپس در انتظار آن دوران روزشمارى كنيم. هر انتظارى متناسب با هدفى است كه در انتظارش هستيم. انتظار يك مصلح جهانى به معنى آماده باش كامل فكرى و عملى براى يارى اوست و اين معنى از پاداشى كه براى منتظران بيان شده نيز استنباط مى‌شود. در روايات مى‌خوانيم منتظرى كه قبل از قيام حضرت مهدى (عج) بميرد، همانند اين است كه با پيامبر جهاد كرده، يا در حضور او شهيد شده، يا به منزله كسى است كه دوران مهدى (عج) را درك نموده است. از اين تشبيهات تلازم بين انتظار و جهاد بخوبى استفاده مى‌شود. منتظران حضرت مهدى (عج) علاوه بر وظايف عمومى اسلامى بايد وظايف زير را نيز عملى كنند: شناخت درست از امامت حضرت مهدى (عج)، اندوهناك بودن در فراقش، برخاستن هنگامى كه نام ايشان برده شود، توسل و استغاثه به آن حضرت، انجام عبادات مستحبى به نيابت از ايشان و خواندن دعا براى ثبات عقيده و ايمان.