كمك به تأخير ظهور است و براى تسريع آن لازم است از اقدامات اصلاحى خوددارى كرده، انجام آن را برعهده حضرت مهدى (عج) گذاشت. بنابراين ديدگاه، مفهوم انتظار دست روى دست گذاشتن به دور از هر گونه مسؤوليت‌پذيرى اجتماعى و انجام وظيفه است. روشن است كه اين برداشت منفى از انتظار، با تعاليم عمومى اسلام، بخصوص وظايف منتظران در زمان غيبت، منافات دارد. انتظار فرج كه از عبادات و بلكه برترين آنها شمرده شده، نمى‌تواند يك چنين بار منفى داشته باشد. پيامبر اكرم (ص) فرموده است: «افْضَلُ اعْمالِ امَّتى‌ انْتِظارُ الْفَرَجِ مِنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ» «١» برترين اعمال امّتم انتظار فرج (حضرت مهدى) از سوى خداوند بزرگ است. حديث بالا بيانگر اين است كه انتظار فرج از سنخ عمل است، نه دست روى دست گذاشتن و سكوت. بنابراين، لازمه انتظار، حالت آماده باش داشتن و تهيه مقدمات آن ظهور بزرگ است. دوران دولت حضرت مهدى (عج) به تعبير قرآن، دوران حكومت «بندگان صالح» «٢» است، يعنى آنان كه صالحند وارث زمين مى‌شوند. آيا انتظار اين دوران، بدون به وجود آمدن بندگان صالح و شايسته، درست است يا انتظارى است كاذب؟! پس بايد نخست در زمره بندگان صالح درآييم، آنگاه طالب نويدى كه به آنان داده‌اند، باشيم. پس خلقى كه در انتظار ظهور مصلح به سر مى‌برد، بايد خود صالح باشد. به بيان ديگر، چگونگى انتظار همواره متناسب با هدفى است كه در انتظار وقوع آن هستيم: - انتظار آمدن يك مسافر عادى از سفر - انتظار بازگشت يك دوست بسيار عزيز - انتظار فرارسيدن فصل چيدن ميوه از درخت و برداشت محصول. - ارتشى كه هر لحظه در انتظار آمدن فرمانده و فرمان او براى جهاد آزادى‌بخش‌