مگر بعد از اينكه مردم مأيوس مى‌گردند. همچنين سوگند به خدا، (اين امر نخواهد بود) مگر اينكه از همديگر جدا شده و آزمايش شويد (صفوف حق و باطل مشخص گردد) .... «١» زيد شحام از امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه فرمود: حضرت صالح (ع) مدتى از ميان قومش «٢» پنهان شد ... سپس به سوى آنها آمد، در حالى كه به سه دسته تقسيم مى‌شدند: دسته‌اى كه او را انكار كردند و به او معتقد نگشتند، گروهى كه به او شك داشتند و عده‌اى كه بر ايمان به صالح وفادار باقى ماندند. حضرت صالح (ع) ابتدا به سوى گروه دوم رفت و به آنان گفت: من صالح هستم. آنان او را تكذيب كردند و از خود راندند و گفتند: خداوند از تو بيزار باشد، همانا صالح به شكل تو نبود. «٣» سپس به سوى دسته اول رفت. آنان نيز او را نپذيرفتند و به شدت وى را رد كردند. بعد به طرف گروه مؤمن رفت و فرمود: من صالح هستم. آنان گفتند: به ما خبرى بده كه توسط آن يقين كنيم تو همان صالح هستى (و تغيير قيافه‌ات مهم نيست)؛ زيرا ترديدى نداريم كه خداوند انسان را به هر شكلى كه بخواهد درمى‌آورد ... صالح به آنان گفت: من همان صالحى هستم كه ناقه را برايتان آورد. آنان گفتند: راست گفتى، حال ناقه صالح چه نشانه‌اى داشت؟ او پاسخ داد: يك نوبت آشاميدن آب مال شما و يك نوبت هم مخصوص ناقه بود. آنان گفتند: به خداوند و به آنچه تو آوردى ايمان داريم .... سپس حضرت صادق (ع) فرمود: همانا قائم (عج) مانند صالح خواهد بود (كه غيبتش موجب مى‌شود عده‌اى از پيروانش در او به شك و ترديد افتند و عده‌اى نيز انكارش نمايند و همه آنان نمى‌توانند از آزمايش غيبت، موفق بيرون آيند.) «٤» مشخص شدن راز واقعى غيبت پس از ظهور