نور آفتاب مهمترين نقش را در حيات موجودات زنده ايفا مى‌كند؛ رشد و نمو موجودات، تغذيه و توليد مثل آنها، حس و حركت و جنبش، زنده شدن زمينهاى مرده و ... همه و همه بطور مستقيم يا غير مستقيم به نور آفتاب بستگى دارد و بدون آن همه به خاموشى خواهند گراييد و اين بركات و آثار حيات‌بخش، مخصوص زمانى نيست كه نور بطور مستقيم مى‌تابد، بلكه بسيارى از اين آثار در نورِ ماتِ خورشيد نيز وجود دارد و تنها قسمتى از آن آثار كه نياز به تابش مستقيم دارد، موجود نيست. خورشيد وجود امام مهدى (عج) در زمان غيبت، داراى آثار گوناگونى است كه على‌رغم تعطيل بودن رهبرى ظاهرى‌اش، فلسفه وجودى او را آشكار مى‌سازد. بعضى از آن آثار عبارتند از: الف- وساطت فيض‌ اراده خداوند بر اين تعلق گرفته كه آنچه از ذات مقدسش به موجودات افاضه مى‌شود، از طريق اسباب و مجارى مشخص صورت گيرد و همه امور از راه علت و سبب خود به جريان افتند. فيوضات الهى بر دو قسم است: فيوضات تكوينى: تمام هستى و سراسر كاينات از كوچكترين موجودات تا كهكشانهاى بزرگ و عوالم ديگر، همه فعل خدا و صادر شده از اراده اوست. فيوضات تكوينى خداوند با واسطه به موجودات مى‌رسد و آن واسطه وجود «ولى‌الله» (پيامبر يا وصى معصوم او) است. وجود «ولى‌الله» داراى چنين مركزيتى در عالم هستى است كه معبر پيدايش و ادامه هستى و تسلسل آفرينش است و خود او نخستين فيض «١» الهى است كه سبب ساير افاضه‌ها و انعامهاى خداوند است؛ بنابراين، جهان به وجود «ولى‌الله» برقرار است. امام هادى (ع) به پيروانش تعليم مى‌دهد كه بگويند: