علمى بودن آنها نيست، زيرا هميشه طبيعت در دامن خود افراد استثنايى مى‌پروراند و اين خود، عين طبيعت است. دراز عمرهاى تاريخ از جمله افراد استثنايى هستند كه بر ديگر افراد انسان پيشى گرفته‌اند و در اين زمينه غير از حضرت مهدى (عج)، افراد ديگرى نيز بوده و هستند كه از عمر طولانى برخوردار شده‌اند. يكى از آنها حضرت نوح (ع) است كه به گفته قرآن «١» فقط نهصد و پنجاه سال قبل از طوفان، قومش را به آيين توحيد دعوت مى‌كرد و عمر وى خيلى بيش از اين بوده است. «٢» شداد بن عاد نهصد سال عمر كرد. «٣» هبل بن عبدالله بن كنانه ششصد سال زندگى نمود. «٤» از اين قبيل نمونه‌ها فراوان در تاريخ يافت مى‌شود كه با ملاحظه آنها هيچ‌گونه استبعادى در مورد طول عمر حضرت مهدى (عج) باقى نمى‌ماند. طول عمر در قلمرو قدرت الهى‌ با چشم‌پوشى از مطالب گذشته و قبول اينكه عمر طولانى خارج از محدوده قوانين طبيعى است، در اين مطلب نمى‌توان ترديد كرد كه خداوندى كه محيط بر قوانين و نظام طبيعت است، مى‌تواند خرق عادت كرده و در موردى كه اراده نمايد، عمر طولانى به كسى ببخشد و از آنجا كه اراده خداوند بر اين تعلق گرفته كه حضرت مهدى (عج) زمين را از عدل و داد پر كند و تمدّن بشرى را در شكل ديگرى از نو آغاز نمايد، به آن حضرت عمر طولانى عنايت كرده تا همچنان در پس پرده غيبت باقى بماند و پس از آماده شدن شرايط ظهور، قيام كند؛ چنان كه به حضرت خضر (ع) عمر طولانى تا نفخ صور عنايت كرده است. در اين زمينه اهل سنت نيز به زنده بودن حضرت خضر (ع) و عمر طولانى‌اش «٥» اعتراف دارند. طبق بعضى از روايات، ايشان مونس و همنشين حضرت مهدى (عج) در زمان غيبتش مى‌باشد.