امامت حضرت مهدى (عج) در اعتقاد ما - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٩٩

همواره انتظار ظهور آن سفر كرده را مى‌كشد. اثر روانى اين طرز فكر در زنده نگه داشتن اميد در دلها و وادار ساختن افراد به خودسازى و آمادگى براى انقلاب جهانى او، بخوبى قابل درك است، بويژه اينكه، امام (ع) در دوران غيبت بطور مداوم مراقب حال شيعيان و پيروان خويش است و طبق الهام الهى از اعمال آنها آگاه مى‌گردد. «١» اين فكر سبب مى‌شود كه همه معتقدان به آن حضرت در يك مراقبت دائمى فرو روند و هنگام ورود در هر كارى توجه به آن نظارت عالى داشته باشند. اثر تربيتى اين طرز فكر نيز قابل انكار نيست. توسل به حضرت مهدى (عج) و الطاف ويژه‌ توسل به بندگان خاص خداوند يكى از وسائل تقرب به درگاه خداست. در اين ميان توسل به حضرت مهدى (عج) به عنوان مقرّبترين بنده خدا در روى زمين، مى‌تواند مشكلات متوسلين را برطرف كند. افراد زيادى در گذشته و حال بوده و هستند كه اين امر را تجربه كرده‌اند و به خواسته‌هاى خود رسيده گرفتاريشان رفع شده است. چه انسانهايى كه با سوز و گداز به ساحت مقدس آن امام همام متوسل گرديده و از الطاف حضرتش بهره‌مند شده‌اند. «٢» و اين خود از دلايل تجربى وجود حضرت مهدى (عج) در پشت پرده غيبت و فايده‌رسانى‌اش به مردم است. اگر ما در حجاب گناه خود زندانى و از الطاف ويژه آن حضرت محروم هستيم، دليل بر نبودن آن نيست. ما مى‌توانيم به عنوان يك منتظر واقعى امام زمان (عج) با توسل به ساحت مقدسش، از عنايات ايشان بهره‌مند گرديم و از انوار تابناك خورشيد وجودش، راه خود را در تاريكيها بيابيم. نبايد انتظار داشت كه آفتاب براى نورافشانى مستقيم از پشت ابرها پايين بيايد، بلكه ما بايد همچون مسافران هواپيما بر فراز ابرها قرار گيريم و از شعاع حيات بخش آفتاب بهره مستقيم گيريم. «٣»