حكومتهاى فاسد، اين احساس را پيدا كنند كه انتظار عدالت، از حكومتهاى بشرى بى‌جا و بى‌مورد است؛ به هر حال بشر بايد از حصار ماديت رهيده و دست نياز به سوى آسمان دراز كند و از خداوند استمداد جويد. بديهى است بدون آمادگى فكرى مردم، اصلاحات اجتماعى امكان پذير نيست. ازاين رو، پيامبران نيز براى پيشبرد اهدافشان نخست از تعليم و تربيت و پرورش افراد زبده و لايق استفاده مى‌كردند و با ايجاد تحول فرهنگى در جامعه، راه را براى اصلاحات ديگر باز مى‌نمودند. حضرت مهدى (عج) نيز به تقدير الهى بايد به ظلم و ستم در جهان پايان بخشد و عدالت را در پهنه زمين بگستراند و اجراى اين طرح بزرگ، بدون آمادگى فرهنگى مردم جهان امكان‌پذير نيست. مردم بايد بقدر كافى تلخى بى‌عدالتيها و ضعف قوانين بشرى را لمس نمايند و آن قدر چوب سرپيچى و انحراف از دين را بخورند تا بطور واقعى در طلب مصلح برآيند. خداوند متعال فرموده: «انَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتّى‌ يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ» «١» خداوند وضع هيچ قومى را تغيير نمى‌دهد تا اينكه آنان خود را تغيير دهند. خواجه طوسى در اين باره فرموده: «وُجُودُهُ لُطْفٌ وَ تَصَرُّفُهُ لُطْفٌ اخَرٌ وَ عَدَمُهُ مِنَّا» «٢» وجود امام، لطف خداوند است و تصرف او (بودنش در ميان مردم و تدبير امور ايشان) لطف ديگرى است و نبودن آشكار او (در ميان ما) از ناحيه خود ماست. ابو حمزه ثمالى مى‌گويد: از امام باقر (ع) شنيدم كه فرمود: اى ثابت (اسم ابى حمزه) خداوند وقت اين كار (استقرار فرمانروايى اهل بيت) را در سال ٩٠ هجرى قرار داده بود، هنگامى كه حسين (ع) كشته شد، غضب خداوند (بر بندگانش) شدت‌