ض عبدالله بن مسعود مى‌گويد: از پيامبر (ص) سؤال كرديم (بعد از شما) چند خليفه فرمانرواى اين امّت خواهند شد؟ فرمود: دوازده نفر به تعداد نقباى «١» بنى‌اسرائيل. «٢» اين گونه احاديث كه در منابع اهل سنت به تعداد زياد ذكر شده، «٣» بيانگر اين است كه پيامبر (ص) جانشينان خود را با دو ويژگى كلى معرفى كرده است: ١- تعدادشان دوازده نفر است. ٢- همه آنان از قبيله قريشند. با چشم‌پوشى از ديگر سخنان آن حضرت «٤» در مورد جانشينان خود، ويژگيهاى ياد شده جز بر امامان شيعه قابل انطباق نيست و اهل سنت مى‌دانند كه شيعه اماميه به جانشينى دوازده امام بعد از پيامبر (ص) معتقد است كه اول آنان حضرت على‌بن‌ابى‌طالب و آخرشان حضرت مهدى (عج) است. اگر مراد آن حضرت كسانى از اصحابش باشند كه بعد از او به خلافت رسيدند، تعدادشان به دوازده نفر نمى‌رسد و اگر خلفاى اموى را به آنها اضافه كنيم، تعدادشان بيش از دوازده نفر مى‌شود، علاوه بر اينكه لياقت و شايستگى براى جانشينى پيامبر (ص) را نيز نداشتند. آرى با توجه به معيارها و شرايطى كه در قرآن و روايات براى زمامدار جامعه اسلامى بيان شده، چگونه ممكن است معاويه و يزيدى كه آن همه جنايت مرتكب شدند و در برابر حكومت حقه اميرمؤمنان و دو فرزندش امام حسن و امام حسين عليهماالسلام ايستادند و آنان را به شهادت رساندند و دستشان به خون هزاران انسان حق جوى ديگر آلوده است، از سوى پيامبر (ص) به جانشينى وى معرفى شوند؟! ديگر خلفاى بنى‌اميه و بنى‌عباس نيز دست‌