ز آتش وادى ايمن نه منم خرّم و بس موسى اين جا به اميد قبسى مى‌آيد هيچ كس نيست كه در كوى تواش كارى نيست هر كس آن جا به طريق هوسى مى‌آيد كس ندانست كه منزلگه مقصود كجاست اين قدر هست كه بانگ جرسى مى‌آيد جرعه‌يى ده كه به ميخانه ارباب كرم هر حريفى ز پى ملتمسى مى‌آيد خبر بلبل اين باغ مپرسيد كه من ناله‌يى مى‌شنوم كز قفسى مى‌آيد «١» تأمل در نمونه‌هاى ياد شده، اين نتيجه را اثبات مى‌كند كه‌امامت حضرت مهدى (عج) در كنار توحيد و نبوت و همانند آنها، از سابقه و قطعيت برخوردار بوده و به همان خاطر به صورت يك عقيده عام و فراگير درآمده است، بگونه‌اى كه شيعه و اهل سنت هر دو درباره آن سخن گفته، از آن دفاع نموده‌اند و اين خود گوياى آن است كه امامت حضرت مهدى (عج)، توسط پيامبر اكرم (ص) در متن دين اسلام و در جدول عقايد و معارف اسلامى قرار گرفته است، بلكه به خاطر تأكيدهاى فراوان حضرتش در مقايسه با ديگر مسايل اعتقادى اسلام، بعد از توحيد و نبوت از جايگاه ويژه‌اى برخوردار است.