امامت حضرت مهدى (عج) در اعتقاد ما - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٤٠
خُرُوجُ امامٍ لا مَحالَةَ خارِجٌ يَقُومُ عَلَى اسْمِ اللَّهِ وَالْبَرَكاتِ
يُمَيِّزُ فينا كُلَّ حَقٍّ وَ باطِلٍ وَ يَجْزى عَلَى النَّعْماءِ وَالنَّقَماتِ
اميد بيرونآمدن امامى را دارم كه البته خروج خواهد كرد.- و به نام خدا و بركاتش قيام خواهد نمود.
او در ميان ما حق و باطل را از همديگر جدا مىنمايد.- و مردم را بر نعمتها و كيفرها پاداش مىدهد.
(نيكوكاران را تشويق و مجرمان را كيفر مىدهد)
دعبل مىگويد: چون اين دو بيت را خواندم، حضرت رضا (ع) بسيار گريست. بعد فرمود: اى خزاعى، روح القدس اين دو بيت را بر زبانت جارى كرد؛ مىدانى آن امام قائم كيست؟ عرض كردم: اى مولاى من، نه. فقط شنيدهام كه امامى از ميان شما اهل بيت خروج خواهد كرد كه زمين را از آلودگى فساد پاك كرده، از عدالت پر خواهد ساخت.
حضرت فرمود:
اى دعبل، او «حجت قائم» فرزند حسن است كه در غيبتش مورد انتظار مردم است .... «١»
٢- حافظ، شاعر فارسى زبان در اشعارش به حضرت مهدى (عج) و ظهورش اشاره كرده است:
كجاست صوفى دجّال فعل ملحد شكل بگو بسوز كه «مهدىّ» دين پناه رسيد «٢»
و در مورد ديگر اين چنين سروده است:
مژده اى دل كه مسيحا نفسى مىآيد كه ز انفاس خوشش بوى كسى مىآيد
از غم هجر مكن ناله و فرياد كه دوش زدهام فالى و فريادرسى مىآيد