در كتاب «وشن جوك»، يكى ديگر از كتابهاى هنديان آمده است: در اواخر، دنيا به كسى بگردد كه خدا را دوست دارد و از بندگان خاص او باشد و نام او فرخنده و خجسته باشد و خلق را زنده كند. «١» در آيين زرتشت: در آيين زرتشت نيز بشارت و وعده‌هاى صريحى در اين زمينه آمده است كه قسمتى از آنها را از كتاب «زند» «٢» نقل مى‌كنيم. اى سپيتامان زرتشت، چون زمان سر رود، اين دشمنان مانند بن درختى كه يك شب سرد زمستانى كه برسد و به يك شب برگ بيفكند، تباه شوند. «٣» هنگام گرگان به سر رسد و هنگام ميشان اندر آيد. «٤» در جاماسب‌نامه كه شامل يك سلسله پرسشهايى است كه گشتاسب‌شاه از جاماسب مى‌كند و او پيشگوييهاى زرتشت را براى گشتاسب‌شاه نقل مى‌كند، اين چنين آمده است: و هنگام گرگ بشود (سرآيد) و هنگام ميش اندر آيد و هوشيدر (نجات دهنده) زرتشتيان به نمودارى دين پديد آيد و انائيه (زيان) و دروشك (دروغ) سرآيد و رامش و شادى و خرمى باشد. «٥» در عهد عتيق و جديد: در عهد عتيق و جديد نيز پيشگوييهاى خوش‌بينانه‌اى درباره آينده جهان و ظهور يك منجى آسمانى به عمل آمده است كه مواردى از آنها نقل مى‌شود. به سبب شريران، خويشتن را مشوش مساز و بر فتنه‌انگيزان حسد مبر؛ زيرا كه مثل علف بزودى بريده مى‌شوند و مثل علف سبز پژمرده خواهند شد ... و اما منتظران خداوند وارث زمين خواهند شد، هان بعد از اندك زمانى شرير نخواهد بود، در مكانش تأمّل خواهى كرد و