قائم (عج) به يارانش مى‌گويد: اى اصحاب من، اهل مكه مرا نمى‌خواهند، اما من كسى را به سوى آنان خواهم فرستاد تا حجت را بر آنان تمام كنم. پس مردى از ياران خود را فرا خوانده و به او مى‌گويد: به سوى مكه رفته و اعلام كن اى اهالى مكه، من فرستاده مهدى (عج) به سوى شما هستم. و او خطاب به اهل مكه چنين اظهار مى‌دارد: ما اهل بيت رحمت و معدن رسالت و خلافتيم، ما ذريه محمد و از نسل پيامبرانيم، از هنگامى كه پيامبر (ص) از دنيا رفته، ما مورد ظلم و ستم قرار گرفته‌ايم، از شما يارى مى‌طلبم مرا يارى كنيد. اما اهل مكه او را در بين ركن (حجرالاسود) و مقام (ابراهيم (ع)) سر مى‌برند و او داراى نفسى پاك است. (زيرا بدون هيچ گناهى كشته مى‌شود). «١» امام صادق (ع) فرمود: بين قيام قائم آل محمد (ع) و بين كشته شدن «نفس زكيه» پانزده شب بيشتر فاصله نمى‌افتد. «٢» در بعضى از روايات امور ديگرى از علائم حتمى شمرده شده است: عبدالله بن سنان از امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه فرمود: ... و دستى كه از طرف آسمان آشكار مى‌شود، از جمله امور حتمى است. «٣» ثمالى از امام صادق (ع) نقل كرده كه فرمود: ... و اختلاف و انقراض فرزندان عباس از امور حتمى است .... «٤» خروج دجال: نزال بن سبره مى‌گويد: صعصعة بن صوحان از حضرت على (ع) سؤال كرد: دجال كى خروج مى‌كند؟ آن حضرت در پاسخ فرمود: ... سوگند به خدا كسى كه از او سؤال كردى (در اين زمينه) داناتر از سؤال كننده نيست ولى (خروج دجال) علائمى دارد كه پشت سر هم ظاهر مى‌شوند اگر بخواهى ازآنها خبردهم .... «٥»