ديديم روى خاك نشسته و مانند زن جوانمرده گريه مى‌كند و حزن و اندوه از چهره‌اش نمايان است، در حالى كه مى‌فرمايد: آقاى من غيبت تو خوابم را ربوده، بسترم را بر من تنگ كرده و آرامش قلبى‌ام را گرفته است. اى آقاى من، غيبتت مصيبتم را ابدى كرده، پس احساس نمى‌كنم اشكى را كه از چشمم بيرون مى‌آيد و ناله‌اى كه از سينه‌ام برمى‌خيزد. از مصائب گذشته آرام مى‌گيرم، امّا حوادث آينده (در مورد غيبت تو) جاى آنها را مى‌گيرند. سدير مى‌گويد: با ديدن اين منظره عقل از سر ما پريد و گمان كرديم، حادثه‌اى براى آن حضرت پيش آمده است. عرض كرديم: اى پسر بهترين آفريدگان، خداوند چشمانتان را نگرياند، چه حادثه‌اى پيش آمده كه اشك شما روان است؟ در اين هنگام آن حضرت نفس عميقى كشيد و فرمود: «امروز صبح در كتاب جفر نگاه مى‌كردم، كتابى كه شامل بر حوادث گذشته و آينده تا روز قيامت است و خداوند آن را به محمد (ص) و امامان بعد از او اختصاص داده است. در آنجا به اخبار قائم (عج) برخوردم و در مورد غيبت و طول عمر او و آزمايش مؤمنان در فكر فرو رفتم كه چگونه طول غيبتش موجب شك و ترديد آنان و ارتداد عده زيادى مى‌شود، ازاين رو غم و اندوه بر من غلبه كرد و متأثر شدم .... «١» ٥- انجام طواف و حج مستحبى به نيابت از ايشان. موسى بن قاسم مى‌گويد: به امام جواد (ع) عرض كردم: مى‌خواهم به نيابت از طرف شما و پدرتان طواف كنم، امّا به من مى‌گويند نبايد به نيابت از طرف اوصيا طواف كرد. آن حضرت در پاسخ فرمود: نه اين چنين نيست، هر چه برايت امكان دارد طواف كن. «٢» ٦- توسل و استغاثه به آن حضرت، چرا كه او فريادرس بيچارگان و درماندگان است‌