در انتظار حضرت مهدى (عج) پيش از اين گفته شد كه انديشه پيروزى نهايى حق بر باطل و غلبه قطعى صالحان و پرهيزكاران و كوتاه شدن دست ستمكاران و جباران از اجتماعات بشرى، ريشه قرآنى دارد «١» كه در روايات اسلامى از آن به «انتظار فرج» تعبير شده است. اصل انتظار فرج از يك اصل كلى قرآنى ديگر استنتاج مى‌شود و آن «حرمت يأس از رَوْح‌الله» «٢» است. افراد با ايمان در هيچ شرايطى تسليم يأس و نااميدى نمى‌شوند، ليكن اين انتظار فرج و اميدوارى به رحمت خدا، در مورد يك عنايت عمومى براى همه بشر است، نه شخصى يا گروهى؛ بعلاوه اين انتظار با نويدهاى خاص و مشخصى توأم است و ظهور حضرت مهدى (عج) كه مظهر رحمت خداوندى است، يك حادثه قطعى در آينده تاريخ است. اين انديشه مشتمل بر عنصر خوش‌بينى نسبت به آينده و طرد عنصر بدبينى نسبت به پايان كار بشر است. انتظار سازنده و مخرب‌ اكنون بايد ماهيت و مفهوم انتظار فرج و پيامدهاى آن را بررسى كرد و انتظار سازنده و مثبت را از انتظار ويرانگر و منفى، باز شناخت. گروهى اين گونه فكر مى‌كنند كه اگر ظهور حضرت مهدى (عج) جز با پر شدن زمين از ظلم و فساد واقع نخواهد شد، بنابراين دست زدن به هر گونه اصلاحات اجتماعى‌