نهضت انتظار و انقلاب اسلامىسطح(3) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٤٧
به همين دليل، پس از آنكه حضرت محمّد صلى الله عليه و آله به عنوان آخرين پيامبر الهى مبعوث شد، به امر خدا دوازده نفر را به عنوان جانشينان خود و امامانى كه از سوى خدا منصوبند معرفى كرد كه اوّلين آنان حضرت على بن ابى طالب عليه السلام و آخرينشان حضرت مهدى عليه السلام است.
حضرت مهدى عليه السلام در سال ٢٦٠ ق كه حضرت امام عسكرى از دنيا رفت، در سن پنج سالگى به امامت رسيد و نظر به شرايط خاص سياسى- اجتماعى، از ديد مردم عادى پنهان شد و با افراد خاصى به نام «نايب» در تماس بود و از طريق آنان، به مسائل و مشكلات مردم پاسخ مىداد. اين دوران به «غيبت صغرى» موسوم شد. در سال ٣٢٩ ه. ق. كه آخرين نايب آن حضرت- به نام على بن محمد سمرى- از دنيا رفت. رابطه ظاهرى امام با مردم قطع شد و به اصطلاح، دوران «غيبت كبرى» شروع شد و تاكنون ادامه دارد و هر گاه مشيت خدا اقتضا كند، ايشان ظهور مىكنند و حكومت جهانى اسلام را تشكيل مىدهند. حال به سؤال اصلى بحث مىرسيم كه «حاكم جامعه اسلامى در زمان غيبت كبرى كيست؟» در پاسخ مىگوييم؛ كسى بايد عهدهدار منصب حكومت شود كه از نظر شرايط رهبرى، نزديكترين كس به امام معصوم باشد و آن شرايط به قرار زير هستند:
١- دانش اسلامى رهبر جامعه اسلامى بايد اسلامشناس باشد و بر همه قوانين و مقررات اسلامى اشراف كامل داشته باشد؛ چرا كه موظّف است جامعه را براساس اسلام اداره كند و ريز و درشت مسائل را طبق آيين اسلام پيش