درس سوّم: عصر انتظار واژه‌پژوهان، انتظار را به چشمداشت، اميدوارى، مترصد و متوقع چيزى بودن و چشم به راهى معنا كرده‌اند. «١» و در تعريف و تببين آن گفته‌اند:
انتظار حالتى روحى است كه سبب به وجود آمدن آمادگى مى‌شود براى آنچه انتظارش را دارى. ضدّ آن نااميدى است و هر چه انتظار قوى‌تر باشد، آمادگى نيز افزون خواهد شد. به خويشتن بنگر، هرگاه مسافرى در راه داشته باشى كه منتظر آمدنش باشى، هر چه زمان رسيدن او نزديك‌تر مى‌شود، آمادگى براى استقبال از او بيشتر مى‌گردد تا جايى كه شدّت انتظار خوابت را مى‌ربايد ... مراتب انتظار به درجات عشق به محبوب منتظَر نيز بستگى دارد؛ هر چه عشق و محبّت به او بيشتر باشد، آمادگى نيز افزايش مى‌يابد و گاه فراق يار چنان دردناك مى‌شود كه شخص منتظِر از خود بيخود مى‌گردد و سختى‌ها و مصايب خويش را از ياد مى‌برد. «٢»