نهضت انتظار و انقلاب اسلامىسطح(3) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٦

مهيمن و حاكم بر همه كتاب‌هاى آسمانى است. «١» به همين دليل نيز برنامه و شريعت او عالى‌ترين نظام حكومتى را براى هميشه دنيا طراحى كرده است و آن، «نظام ولايى» است كه از چهار ركن تشكيل مى‌شود؛ خدا، دين، رهبر و امّت. تار و پود نظام ولايى، ايمان به خدا و عمل به دين است و كسى شايستگى رهبرى را دارد كه در قلّه ايمان و رابطه با خدا باشد و امّت نيز براساس عقل و ايمان با او بيعت مى‌كند و تعامل آنها نيز براساس دين انجام مى‌گيرد؛ رهبر پس از ايمان به خدا، امّت مؤمن خويش را نيز تصديق مى‌كند:
... يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنينَ ... (توبه: ٦١)
[پيامبر] به خدا ايمان دارد و [سخن‌] مؤمنان را باور مى‌كند.
مردم نيز علاوه بر ايمان به خدا، به پيامبر نيز ايمان دارند:
انَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذينَ امَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ ... (نور: ٦٢)
همانا مؤمنان كسانى‌اند كه به خدا و پيامبرش ايمان دارند.
در نظام ولايى اسلام، رهبر- اعم از پيامبر، امام يا ولى فقيه- خدمتگزار مردم است و شب و روز مى‌كوشد تا مصالح مملكت را تأمين كند و اسباب ترقى و تعالى امّت را فراهم سازد. امام خمينى- كه خود را خدمتگزار مردم مى‌دانست- درباره رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز مى‌فرمايد:
پيغمبر اكرم خدمتگزار مردم بود، با آنكه مقامش آن بود، ولى خدمتگزار