نهضت انتظار و انقلاب اسلامىسطح(3) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٣٧

حضرت تشريف بياورند چه كنند؟ حضرت بيايند كه ظلم و جور را بردارند، همان كارى كه ما مى‌كنيم و ما دعا مى‌كنيم كه ظلم و جور باشد، حضرت مى‌خواهند همين را بردارند! «١» در حالى كه اهل بيت عليهم السلام، انتظار فرج را بخشى از فرج يا عين فرج دانسته‌اند و حضرت رضا عليه السلام فرموده است:
انْتِظارُ الْفَرَجِ مِنَ الْفَرَجِ «٢» و حضرت امام سجاد عليه السلام، منتظران واقعى را چنين مى‌ستايد:
مردم زمان غيبت مهدى عليه السلام كه به امامت او پايبندند و منتظر ظهورش هستند، از مردم هر زمانى برترند؛ چرا كه خداوند آنان را از چنان عقل و فهم و شناختى بهره‌مند ساخته كه غيبت برايشان چون مشاهده است و خداوند آنان را به منزله مجاهدانى قرار داده كه در ركاب پيامبر شمشير زده‌اند! اينان مخلصان حقيقى‌اند و شيعيان راستين ما و دعوتگران به دين خدا در آشكار و نهان‌اند. «٣» نكته جالب‌تر اينكه خود حضرت مهدى عليه السلام نيز همراه منتظران، در انتظار ظهور خويش به سر مى‌برد. حال آيا معقول است بگوييم؛ امام زمان (پناه بر خدا!) تا پيش از ظهور خواهان افزايش ظلم و ستم و فحشاست و پس از ظهور با اين پديده‌هاى شوم مبارزه خواهد كرد!؟
اضافه بر اين، تفسير اين چنينى انتظار با روح اسلام و قوانين و مقررات آن و وظايفى كه بر عهده مسلمانان نهاده در تضادّ است.