نهضت انتظار و انقلاب اسلامىسطح(3) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٤
پيمودن مسير از خاك تا خدا- يعنى فاصله پيدايش انسان تا كمال مطلق- نيازمند برنامه و مربى كامل است. دين و پيامبران چنين مسئوليتى را به عهده دارند. امير مؤمنان عليه السلام در كلمات نغزى مىفرمايد:
چون بيشتر مردم [بر اثر پرداختن به زندگى مادى] عهدى را كه خدا با آنان بسته جا به جا مىكنند و از حق خدا غفلت مىورزند و در كنار او انباز برمىگزينند و شياطين نيز آنان را از شناخت خدا باز مىدارند و مانع پرستش او مىشوند، خداوند پيامبرانش را مبعوث كرد و آنان را پى در پى به سوى مردم فرستاد تا پيمان فطرت الهى را از مردم طلب كنند، نعمت فراموش شده او را به يادشان آورند و با تبليغ دين خدا حجت را بر آنان تمام كنند و دفينههاى نهفته عقلشان را آشكار سازند و نشانههاى قدرت الهى را به آنان بنمايند. «١» سخنان گهربار امام على عليه السلام تفسير اين آيه قرآن است كه مىفرمايد:
وَ لَقَدْ بَعَثْنا فى كُلِّ امَّةٍ رَسُولًا انِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ ... (نحل: ٣٦)
و در حقيقت در ميان هر امتى فرستادهاى برانگيختيم [تا بگويد:] خدا را بپرستيد و از طاغوت بپرهيزيد.
منظور از عبادت، تنها كرنش و خضوع و ركوع و سجود نيست، بلكه مقصود اطاعت و سرسپردگى كامل در انديشه و عمل در برابر خدا و پيراستگى از همه رذايل اخلاقى و آراستگى به فضايل انسانى است كه لازمه آن پرهيز از هر زشتى و كژى در فكر و كردار و صفات است و ...
«رسد آدمى به جايى كه به جز خدا نبيند.»