نهضت انتظار و انقلاب اسلامىسطح(3) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٧

بود، خدمت مى‌كرد. «١» رابطه بسيار قوى عاطفى پيامبر و امّت نيز مورد تأكيد قرآن است؛ لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ انْفُسِكُمْ عَزيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَريصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنينَ رَءُوفٌ رَحيمٌ (توبه: ١٢٨)
قطعاً براى شما پيامبرى از خودتان آمد كه بر او دشوار است شما در رنج بيفتيد، به [هدايت‌] شما حريص، و نسبت به مؤمنان، دلسوز مهربان است.
از سوى ديگر مؤمنان نيز چنان به رهبر خويش عشق مى‌ورزند كه حاضرند جانشان را فداى چنين رهبرى كنند. در جنگ بدر وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله با يارانش به رايزنى پرداخت، آنان ابراز داشتند: «اگر به ما دستور دهى خود را به دريا افكنيم، چنين خواهيم كرد، پس هر چه اراده فرمايى، انجام خواهيم داد.» «٢» جابر بن عبدالله مى‌گويد: «روزى رسول خدا صلى الله عليه و آله داخل خيمه‌اى وضو گرفت و بلال آبى را كه از صورت و دست‌هاى پيامبر چكيده بود از خيمه خارج ساخت، ياران، اطراف بلال جمع شدند و آن آب را به عنوان تبرك به روى خود ماليدند و هر كس دير رسيد از دست ديگرى آب را مى‌ربود! با چكيده آب وضوى امير مؤمنان عليه السلام نيز چنين مى‌كردند. «٣» چنين رابطه‌اى- كه زيباترين نوع ارتباط رهبر و ملّت است- همان حكومت بر دلها است كه نشانه رهبرى الهى است و خواست اسلام و طرح پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌باشد و در صدر اسلام توسط رسول خدا صلى الله عليه و آله و امير مؤمنان عليه السلام تجربه شده چنان كه پيش از آن نيز حضرت سليمان عليه السلام چنين‌