طرفداران جنگ سخت، حضور نيروهاى نظامى و ماشين عظيم جنگى امريكا در عراق و افغانستان را از يك طرف و تكرار رياست جمهورى بوش براى چهار سال ديگر را فرصت طلايى براى براندازى حكومت ايران از طريق بكارگيرى ساز و كارهاى نظامى محسوب مى‌كنند.
اگر چه انجام توصيه نظامى‌گرى قائلين به اين ديدگاه، براساس توضيحات بسيارى از استراتژيست‌هاى امريكايى، بيشتر جنون‌آميز است، اما روحيه ماجراجويى و قهرمان‌مآبى بوش زمينه تكرار چنين ديوانگى را به طور مطلق منتفى نمى‌سازد.
ب- ديدگاه جنگ نرم‌ اين ديدگاه كه طيف وسيعى از نومحافظه كاران بدان معتقد هستند، ايران را هدف سخت مى‌داند اما براساس قاعده هزينه و آمريكا و گفتمان استكبارى ٨٣ دستاوردهاى ايستادگى ايران در برابر زياده‌طلبى‌هاى امريكا ص : ٨٢ فايده، انجام عمليات گسترده نظامى را براى تغيير رژيم ايران مقرون به صرفه نمى‌داند.
قائلين به جنگ نرم به جاى عمليات گسترده نظامى، از طريق به كارگيرى تاكتيك‌هاى سه گانه زير، فروپاشى از درون حكومت ايران را توصيه مى‌كنند:
١. تاكتيك «مهار» كه خود در چهار صحنه زير برنامه‌ريزى و دنبال شده است: