١٦. جلوگيرى از نفوذ ايران در آسياى ميانه بعداز فروپاشى شوروى و بازداشتن كشورهاى منطقه خليج فارس از همكارى ايران جهت ورود تهران در ترتيبات امنيتى منطقه.
١٧. بازداشتن آلمان ازتكميل نيروگاه اتمى بوشهر در تيرماه ١٣٧٠ ه. ش و تطميع هند براى وارد نشدن در اين عرصه در آبان ماه همان سال.
١٨. اعزام زيردريايى تهاجمى «يو. اس. اى توپيكو» به خليج فارس.
١٩. حمايت از ادعاى مالكيت امارات متحده عربى نسبت به جزاير سه گانه ايرانى تنب بزرگ و كوچك و ابوموسى.
٢٠. وارد ساختن اتهامات خلاف واقع دستيابى به سلاح هسته‌اى، نقض حقوق بشر و حمايت ايران از حقوق بشر در ادبيات و روابط سياسى دو كشور.
٢١. صدور دستور العمل‌هاى اول و دوم از سوى كلينتون رئيس جمهور وقت امريكا براى تحقق سياست مهار دو جانبه در تاريخ ١٠ و ١٦ ارديبهشت ماه ١٣٧٤ (٣٠ آوريل و ٦ مه ١٩٩٥ م). «١» ٢٢. لغو عضويت ايران در كنسرسيوم نفت آذربايجان در ٢٣ فروردين ماه ١٣٧٤ (١٢ آوريل ١٩٩٥ م) براى تحقق سياست مهار دو جانبه.