داشتند عملًا اشغال مى‌كردند. در آغاز استعمار صرفاً با هدف اعمال كنترل بر مسيرهاى تجارت ادويه از شرق آسيا به اروپا اعمال شد اما به تدريج به بهره بردارى از ساير منابع و ذخاير و ثروت‌هاى كشور تحت‌اشغال حتى گرفتن برده تسرى پيدا كرد.
ويژگيهاى استعمار كهن به شرح زير است:
الف- اشغال نظامى سرزمين مستعمره‌ ب- سلطه مستقيم سياسى و نظامى بر مستعمره از طريق نصب فرمانداران‌ ج- توسعه و گسترش فرهنگ استعمارى از طريق گروههاى تبشيرى مسيحى و همچنين اعزام دانشجو از كشور مستعمره به كشور استعمارگر و تربيت روشنفكران و عناصر مزدور براى ايفاى نقش‌هاى مشخص.
٢- استعمار نو:
رشد فكرى جوامع و آشنايى آنان با روشهاى مدرن و ظلم و ستم استعمارگران منجر به گسترش مبارزات ضد استعمارى و استقلال طلبانه گرديد و ادامه روند استعمار كهن را با مشكل مواجه ساخت. در نتيجه آنان به روشهاى ديگرى متوسل شدند.
روش‌هاى جديد ابتدا در كشورهاى خاورميانه پس از فروپاشى دولت عثمانى و در ايران با روى كار آمدن رژيم پهلوى آغاز گشت‌