عنصر دوم (يعنى اهميت موضوع) پرداخت و اهميت شايعات را در جامعه كاست. البته در شرايط عادى معمولا از راه ابهام‌زدائى و بى اعتبار كردن منابع شايعه پرداز مى‌توان به جنگ شايعه رفت. برخى شايعات ساده و كم‌اهميت نيز بايد از سوى مسؤولان ناديده انگاشته شوند چرا كه «الباطل يموت بترك ذكره» يعنى مرگ باطل به ترك ذكر آن است.
راههاى مقابله با شايعه را مى‌توان چنين دسته بندى كرد:
الف. پيشگيرى: قبل از شيوع هر شايعه‌اى بايد خطرات و پيامدهاى شايعه را براى مردم تشريح كرد. شايعه وباى خطرناكى است كه به شدت و سرعت از يكى به ديگرى منتقل مى‌شود.
و افراد، گروهها، جوامع و حتى كشورهاى مختلف را تحت تأثير شگرف خود قرار مى‌دهد. در آيات و احاديث متعدد هم نسبت به انجام غيبت، داشتن سوء ظن و پرگوئى هشدار داده شده است. پس در جامعه اسلامى مردم بايد به دنبال حرف و مطلب مستند و موثق باشند. روزنامه‌ها نيز از درج اخبار بدون منبع و به نقل از «محافل خبرى» يا «افراد مطلع» بايد خوددارى نمايند تا جامعه از خطر شايعه مصون ماند. «١» ب. درمان: چنانچه شايعه‌اى فراگير شد، بايد اقدامات ذيل به عمل آيد:
الف- شناسايى منابع و افراد شايعه ساز.