٥- پشتيبانى از تحريمهاى اقتصادى و ديگر اشكال غير قهرآميز اعمال فشار عليه دشمن.
٦- بر انگيختن اختلاف بين مقامات نظامى و سياسى دشمن.
٧- تضعيف اعتماد به نفس در رهبران دشمن و ايجاد ترديد آنها نسبت به اهداف جنگى.
٨- كاهش روحيه و كارآيى سربازان و غير نظاميان دشمن از طريق نمايان كردن ضعفهايى كه در روحيه و كارآيى نظاميان وجود دارد.
٩- تقويت نارضايتى‌هايى كه ملت دشمن به دليل مسائل مذهبى، قومى، اجتماعى، سياسى، اقتصادى و غيره نسبت به دولت يا ديگران احساس مى‌كنند.
١٠- مختل كردن سيستمهاى كنترلى يا ارتباطى كشور.
١١- كسب پشتيبانى فكرى يا عملى كشورهاى بى طرف.
١٢- رهبران خودى را قوى‌تر، و رهبران دشمن را ضعيف‌تر نشان دادن.
١٣- ايجاد اميد در عناصر مقاومت فعال در سرزمين دشمن و پشتيبانى روحى از آنها.
١٤- كمك به ايجاد نخبگان مخالف حكومت.
١٥- كسب پشتيبانى در ميان مردم مناطق تازه آزاد شده.
١٦- تقويت يا تكميل عمليات تبليغاتى تاكتيكى.