٤. قدرت، جايگاه بين المللى وروابط خارجى ايران با كشورهايى نظير افغانستان و عراق و حتى كره شمالى بسيار متفاوت است. جايگاه محورى ايران در سازمان كنفرانس اسلامى، گروه ٧٧، سازمان اوپك، جنبش عدم تعهد و طرح گفتگوى تمدن‌ها از سوى ايران موجب شده تا نوع برخورد با ايران به طور بنيادى با كشورهاى عراق و افغانستان متفاوت باشد و حمله احتمالى به آن به آسانى حمله به عراق و افغانستان تصور نشود.
٥. در افغانستان مردم از جنگ داخلى طولانى، و در عراق از حاكميت استبداد صدام به‌ستوه آمده بودند و بستر اجتماعى براى مداخله نظامى خارجى فراهم بود، در حالى كه در ايران رابطه بين مردم و حاكمان قلبى و برگرفته از اعتقادات مذهبى آنهاست و گسست بين حاكميت و شهروندان وجود ندارد و هرگونه تهاجم خارجى به شدت محكوم به شكست است.
٦. ايران از تجربه دفاع در جنگ طولانى و نابرابر هشت ساله برخوردار است، در حالى كه در افغانستان و عراق انگيزه دفاع در مردم در برابر نيروهاى مهاجم آمريكايى وجود نداشت.
٧. در ايران برخلاف عراق و افغانستان و حتى ساير كشورهاى دنيا به صورت منحصر به فرد، تمامى ملت در قالب سازمان رزمى بسيج سازماندهى گرديده و همواره آماده دفاع‌از كشور هستند.