رفتار خصمانه امريكا عليه جمهورى اسلامى گسترش يافت و به بالاترين حد خود رسيد. در نوشته حاضر به صورت مستند اين موضوع مهم مورد بررسى قرار مى‌گيرد.
ايران و آمريكا از برقرارى ارتباط تا پيروزى انقلاب‌ تا زمان جنگ جهانى دوم ايرانيان از عملكرد دو قدرت استعمارى روسيه و انگليس به ستوه آمده بودند. در اين شرايط، سردمداران آمريكا، ضمن درك موقعيت و جاذبه‌هاى ايران، با ارائه تصويرى نوع دوستانه و پنهان كردن چهره واقعى خود، نفوذ در عرصه‌هاى مختلف سياسى، اقتصادى، فرهنگى و نظامى ايران را وجهه همت خود قرار دادند.
در اين دوران، آمريكا به تقويت و تثبيت پايه‌هاى حكومت پهلوى دوم پرداخت و شاه ايران نيز متقابلا با عملى ساختن استراتژى تسليم و كرنش در قبال آمريكا، وابستگى تهران به واشنگتن را در روابط و مناسبات دو كشور طرح ريزى نمود. و اين وابستگى تا هنگام پيروزى انقلاب اسلامى روز به روز بيشتر شد و به بالاترين سطح خود در طى سالهاى آخر حكومت شاه رسيد. تا حدى كه شاه در كرنش به آمريكايى‌ها آنقدر پيش رفت كه به «شاه آمريكايى» معروف گشت.
آمريكا نيز با فروش تجهيزات و جنگ افزارهاى مدرن و پيشرفته به ايران و اعطاى نقش ژاندارمى به شاه، حفاظت از