نتيجه گيرى‌ از مجموع مباحث گذشته مى‌توان نتيجه گرفت كه:
١- استعمار فرانو شيوه‌اى تازه از استعمار است كه در آن استعمارگران با جهانى سازى ارزشهاى فرهنگى و نظام اقتصادى خود و دمكراتيزه كردن نظامهاى سياسى كشورها، آنها را در چارچوب سياست‌هاى بين‌المللى خود هدايت مى‌كنند.
٢- استعمارگران در اين نوع استعمار دو نوع قدرت نرم‌افزارى و سخت‌افزارى را در دو عرصه تقسيم تمدنى كشورها و طبقه‌بندى نظامى و امنيتى آنها بكار مى‌گيرند.
٣- نظم نوين جهانى با عنوان شيوه‌اى آمريكايى براى اداره كردن جهان در استعمار فرانو محسوب مى‌شود كه در آن آمريكا با عنوان پليس، ژاندارم و نهايتاً امپراتور جهان مسئوليت برقرارى نظم و مقابله با چالشهاى فرا روى استعمار فرانو را بر عهده خواهد داشت.
٤- آمريكا براى اين منظور از قدرت نرم‌افزارى براى اقناع افكارعمومى و هم از قدرت سخت‌افزارى ونيروى نظامى (عمدتاً نيروى زمينى) با استراتژى نوينى به نام «جنگ سرخپوستى با سبزانديشان» بهره خواهد برد.
٥- با توجه به اهميت منطقه خاورميانه و جايگاه تأثيرگذار آن از بعد جغرافيايى و اقتصادى برجهان؛ طرح مشخص و ويژه‌اى براى آن به نام «خاورميانه بزرگ» درنظر گرفته‌اند. كه اجراى آن از يك‌