امروز تنها يك ابرقدرت وجود دارد، در اين جهان تك قطبى يك ابرقدرت، آن هم فارغ از قدرت‌هاى عمده ديگر، در كنار شمار زياد قدرت‌هاى كوچكتر، نيرويى برتر است كه مى‌تواند تك و تنها يا با همكارى ضعيف كشورهاى ديگر و حتى بدون پشتيبانى آنها، به گونه‌اى مؤثر مسايل بزرگ بين المللى را حل و فصل كند و هيچ مجموعه‌اى از ديگر قدرت‌ها نيز نمى‌تواند مانعى در برابر آن ايجاد كند. «١» ٣- كاربرد نيروى نظامى به ويژه نيروى زمينى:
بحث كاربرد نيروى نظامى را در استعمار فرانو تعريف كرديم و تكرار آن ضرورت ندارد، تنها به بيان اين نكته بسنده مى‌كنيم كه به كارگيرى گسترده نيروى زمينى جايگزين كاربرد گسترده نيروى هوايى و دريايى در دوران جنگ سرد مى‌شود.
٤- انزوا گرايى و مداخله گرايى:
اصالت دادن به اقدام يك جانبه و كاربرد نيروى نظامى، متضمن سياست انزواگرايى و مداخله گرايى، توأمان مى‌باشد.
بر اساس اين، سياست مداخله‌گرايى به منظور پيشبرد هژمونى آمريكا و انزوا گرايى در هنگامى كه استانداردهاى رفتارى آمريكا از سوى مجامع بين المللى رد مى‌شود و اين كشور از همكارى و هماهنگى بين‌المللى خوددارى كند، ضرورت پيدا مى‌كند. «٢»