متولد شد. در سال ١٣١٤ با درجه دكتراى حقوق از فرانسه، در دانشگاه تهران استخدام شد.
در كابينه مصدّق، وزير آموزش و پرورش بود. از جناح چپ جبهه ملّى محسوب مى‌شد.
خوش صحبت بود. «١» پس از پيروزى انقلاب اسلامى، مدّتى را در سمت وزارت خارجه دولت موقّت بازرگان مسؤوليّت داشت. پسر وى نيز مدّتى مشاور سياسى بنى صدر بود «٢» و خودش از جمله حاميان بنى صدر به شمار مى رفت. «٣» شاهپور بختيار، يكى ديگر از رهبران جبهه ملّى بود. او در سال ١٢٩٣ متولّد شد. ادّعا مى‌كرد كه پدرش، يكى از خوانين بختيارى، در سال ١٣١٣ توسط رضا شاه اعدام شده است. «٤» تحصيلات ابتدايى را در شهر كرد به پايان رسانيد. در سال ١٣٠٥ به اصفهان رفت. در اصفهان با محافل فراماسونرى همنشين شد. در اين زمان او در سنين نوجوانى به سر مى‌برد.
در سال ١٣٠٩ به بيروت رفت و در مدرسه فرانسوى‌ها ديپلم رياضى گرفت و در سال ١٣١٣ به ايران بازگشت ولى پس از سه سال جهت ادامه تحصيل به فرانسه رفت. در سال ١٣١٨ با يك دختر فرانسوى ازدواج كرد. با شروع جنگ جهانى دوّم، خدمت زير پرچم خود را در ارتش فرانسه انجام داد! پس از دريافت دكترا در رشته حقوق به سال ١٣٢٤ به ايران برگشت. چهار سال بعد مدير كل اداره كار خوزستان شد. در سال ١٣٢٩ به عضويت كميته فدائيان شاه در آمد. در دوران حكومت مصدق و پس از آن به شدّت از مصدق هوادارى كرد.
از سال ١٣٢٩ وارد حزب ايران يكى از احزاب زير مجموعه جبهه ملّى شد و به عنوان يكى از اعضاى اصلى آن مطرح شد و به تدريج در رديف رهبران جبهه ملّى در آمد. او در عين حال كه به جاسوسى ساواك شهرت داشت، جاسوس انگليس و فرانسه نيز معرفى شده و در همان حال با سفارت آمريكا نيز ارتباطات بسيار دوستانه برقرار ساخته بود. بسيار جاه‌طلب بود و يك آرزوى بزرگ داشت؛ نخست وزير شدن! او در آخرين روزهاى حكومت شاه، از شاه درخواست كرد نخست وزير شود تا بتواند