آنان را نخوردند.
٣- نفوذ: حزب توده پيش از انقلاب، در ميان برخى اقشار جامعه، بويژه نيروهاى مسلّح نفوذ داشت؛ حتى از يك سر لشكر به نام «مقرّبى» براى جاسوسى استفاده مى‌كرد. «١» پس از انقلاب نيز اين نفوذ ادامه داشت، بگونه‌اى كه ناخدا افضلى، فرمانده نيروى دريايى جمهورى اسلامى ايران، متأسفانه توده‌اى از آب در آمد! «٢» ٤- ترور: حزب توده به منظور حفظ منافع روسيه و رهايى از رسوايى و افشاگرى احتمالى از سوى اعضا، دست به ترور آنان، حتى كادرهاى اصلى حزب مانند لنكرانى (در سال ١٣٣١) زد. همچنين نفوذى‌هاى حزب در ارتش، پس از آنكه اطلاعات كافى ارائه دادند، مثل پرويز نوائى، داريوش غفارى، آقا برار خاطرى و محسن صالحى (همگى نفوذى‌هاى حزب در ركن دو ارتش بودند.) و نيز مديران جرايد مخالف مثل محمد مسعود، مدير روزنامه «مرد امروز» (در سال ١٣٢٦)، ترور شدند. «٣» چرا؟ «٤» ١- ساده نگرى: متأسفانه گروهى از جوانان ساده نگر كشور ما در سالهاى گذشته فريب شعارهاى به ظاهر زيباى شوروى سابق را خوردند و در حالى كه فكر مى‌كردند به مردم كشورشان خدمت مى‌كنند، بدترين خيانتها را مرتكب شدند.
احسان طبرى كه خود زمانى از سران متفكر حزب توده شمرده مى‌شد، در شرح روزهاى نخست پيوستن خود به حزب توده مى‌گويد: «در اين ايام در اثر جوانى و سادگى و خوشباورى عمق مطالبى را كه در برابرم مى‌گذشت نمى‌فهميدم.» «٥» ٢- وابستگى مالى: حزب توده از لحاظ در آمد و تغذيه تداركاتى به شوروى وابسته بود.