بسيارى توطئه‌ها جلوگيرى شد.
نهضت منافقين با ولايت فقيه مخالف است و چند بار سعى كرده است تا نظم مجامع مختلف بويژه كارخانجات را بر هم بزند و مردم را نسبت به آينده نظام جمهورى اسلامى بدبين كند. «١» ب- انشعاب پيكار: از آنجا كه سازمان منافقين قصد داشت در جريان انقلاب اسلامى مجدّداً خود را مسلمان نشان دهد و اين امر مطلوب برخى اعضا نبود، آنها از سمخا جدا شدند و در پاييز ١٣٥٧ سازمان «پيكار در راه آزادى طبقه كارگر» را تأسيس كردند. رهبر آن حسين روحانى بود و اعضاى اصلى آن را تقى شهرام، بهرام آرام، مصطفى شعاعيان، تراب حق‌شناس، آلادپوش، عليرضا زمرديان، زين‌العابدين حقانى، على‌محمد تشيد و عليرضا تشيد تشكيل مى‌دادند. «٢» تشكيلات اين گروه در اواخر سال ١٣٦٠ با دستگيرى بيشتر رهبران و عناصر اصلى‌اش از هم پاشيد.
چگونه؟
سمخا از كثيف‌ترين و رسواترين شيوه براى رسيدن به اهداف خود استفاده كرد؛ از روابط نامشروع و فحشاء مفرط درون سازمان تا انقلاب به اصطلاح ايدئولوژيك و از قتل و غارت و كشتار مردم بى‌گناه و معمولى تا ترور مسؤولين مملكتى (٧٢ تن شهيدان حزب جمهورى اسلامى و شهيدان رجايى و باهنر) و حتى ترور اعضاى ناراضى خودش؛ از جاسوسى براى صدام تا همكارى رسمى و علنى با امپرياليسم جهانى.
اين سازمان با استفاده از شلوغيهاى روزهاى نخستين پيروزى انقلاب، عناصر نفوذى قابل توجّهى در سطح بالايى از مسؤوليتها جاى داد كه شهادت ٧٢ تن توسط يكى از آنها و شهادت رئيس جمهور و نخست‌وزير توسط يكى ديگر انجام گرفت. «٣»