ابوهيثم مرد جنگ‌ اميرالمؤمنين (ع) ابوهيثم را در شمار مردانى ياد مى‌كند كه دعوت به جهاد در راه خدا را مى‌پذيرفتند و به رهبر خويش اطمينان داشته و از او تبعيت مى‌كردند. «١» آرى ابوهيثم اين چنين بود، و بهمين جهت در تمام غزوه‌هاى زمان پيامبر (ص) شركت كرد «٢» چنانكه درجنگهاى اميرالمؤمنين (ع) تازمانى كه به شهادت رسيد حضور فعّال داشت.
او درمبارزه با دشمنان خدا هرگزاحساس ضعف و خستگى ننمود و در هر زمان نداى جهاد فى سبيل اللّه را از جان و دل لبيك گفت.
على (ع) در ميان مهاجر و انصار ياران باوفايى داشت كه همگى اهل معرفت و يقين بودند و به هنگام نبرد شجاعانه به استقبال شهادت مى‌رفتند. يارانى مانند: عمّار، مقداد و ابوهيثم «٣» و ... آنها كه از بهترين ياران آن حضرت بودند.
ودر رويارويى با باطل جام شهادت را بر سر كشيدند. وچه بسا اميرمؤمنان در فراقشان اشك ريخت و از فداكارى و جانبازيشان سخن گفت.
حضرتش در خطبه ١٨١، از مقام والاى آنان ياد مى‌كند و مى‌فرمايد:
«ما ضرَّ، اخْوَانَنَاالَّذِينَ سُفِكتْ دِماؤُهُم بِصِفَّيْنِ ...» راستى برادران ما كه خونشان در صفين ريخت اگر امروز زنده نيستند چه زيان ديده‌اند. خوشا به حالشان كه نيستند تا از اين لقمه‌هاى گلوگير بخورند! و از اين آبهاى ناگوار بنوشند! به خدا سوگند آنها خدا را ملاقات كردند و خداوند پاداششان را داد و آنها را بعد از «خوف» در سراى‌