از حسن بن زيد نقل شده كه على عليه‌السّلام بر جنازه سهل بن حنيف كه از جنگاوران بدر بود؛ هفت تكبير گفت و فرمود:
اگر هفتاد تكبير نيز مى‌گفتم سزاوارِ آن بود. «١» علامه حلّى رحمه الله در خلاصه گويد:
«امير مؤمنان على (ع) در نماز بر سهل بيست و پنج تكبير گفت.» «٢» على عليه‌السّلام فرموده است:
«او پس از بازگشت از صفين، دركوفه زندگى را بدرود گفت و از محبوبترين مردم نزد من بود و اگر كوهى مرا دوست داشته باشد متلاشى مى‌شود.» «٣» از امام صادق (ع) نقل شده كه فرمود:
«على (ع) بر جنازه سهل بن حنيف كه از رزمندگان بدر بود؛ نخست پنج تكبير گفت و پس از چندلحظه حركت دوباره جنازه را بر زمين گذاشت و پنج تكبير ديگر گفت، تا پنج بار كه مجموعا بيست و پنج تكبير شد.» طاووسى در تحرير به نقل ديگرى از امام باقر (ع) نقل كرده كه على (ع) در نماز بر جنازه سهل؛ بيست و پنج تكبير فرمود. مرحوم مامقانى گويد:
«در هر صورت از اين دو روايت به دست مى‌آيد كه على (ع) بر پيكر سهل بن حُنَيف بيست و پنج تكبير- در پنج بار و هر بار پنج تكبير- گفته است.» و مرحوم علّامه نيز در خلاصه اين مطلب را پذيرفته است.
و نيز در خبر ديگرى ابى بصير از امام صادق (ع) نقل كرده كه آن حضرت فرمود:
«رسول خدا صلى‌الله‌عليه‌وآله بر پيكر حمزه سيد الشهداء هفتاد تكبير