دراسلام بين دوكار مظفّر نشده‌ايم مگر اينكه دشوار و اندوه بارتر را انتخاب كرديم بار الها ما عافيت را طالب تريم تا آزمون و بلا را تو به هر يك از ما آنچه خود از تو مى‌خواهيم عطا فرما.» «١» اشعار جندب در مدح حضرت على (ع)
بر اثر اين جريان كه بالطبع باعث ترديد و تضعيف روحيه نيرو مى‌شود، جندب درمقام يك فرمانده آگاه به مسائل روحى يك سرباز، در صدد بر مى‌آيد براى خنثى كردن سخنان آن شخص وتقويت روحيه سربازانش چاره‌اى بيانديشد.
جندب مى‌دانست عشق به امام است كه جبهه‌ها را گرم نگه داشته و روحيه جنگيدن را به سربازان دميده است از اين رو هنگام رويا روئى با دشمن تصميم مى‌گيرد رجز خود را كه درآن زمان درجنگ مرسوم بود در ستايش از فضايل و كمالات حضرت، ايراد كند، تا سربازانش با شنيدن نام امام به ياد حضرت و حقانيت راه او بيافتند. آنگاه خود با سرودن اشعارى عاشقانه از مولايش اين چنين ياد مى‌كند:
«هذا عَلىٌ وَالْهُدى‌ حَقاً مَعَهُ، يارَبِّ فَاحْفَظْهُ وَلا تُضَيِّعَهُ» اين است على و به راستى هدايت با اوست.
بارالها او را حفظ كن و تباهش مدار.
پروردگارا او فقط از تو مى‌ترسد پس مقامش را بلند دار.
و ما در پيكارى كه او مى‌كند وى را يارى مى‌دهيم.
او داماد پيامبر است كه سر به فرمان او نهاد.
و نخستين كسى است كه با او بيعت و از او پيروى كرد. «٢»