مجاور (كه هنوز به حال شرك باقى بودند) خواست تا دراين سفر مسلمانان راهمراهى كنند ليكن بسيارى از آنها عذر آورده واز همراهى بامسلمانان خوددارى كردند.
اين سفر علاوه برمزاياى معنوى وعبادى، مصالح اجتماعى وسياسى وسيعى را براى مسلمانان در برداشت. زيرا قبايل متعصب عرب بواسطه تبليغات سوء مشركان اينگونه تصورمى كردند كه رسول خدا (ص) هيچگونه ارزشى براى بناى كعبه كه ياد بود نياكان ومظهر افتخار آنان است، قائل نيست وبدين خاطر بشدت از گسترش اسلام مى هراسيدند. اينك پرده‌هاى پندار به كنارى مى‌رفت و مى‌ديدند كه رسول خدا (ص) حج رايك فريضه واجب مى‌داند. از يكسو درصورت عدم ممانعت قريش وتوفيق درزيارت كعبه، اين پيروزى بزرگى براى مسلمانان بودكه پس از چند سال اينك دربرابر چشم هزاران مشرك به انجام مراسم عبادى خويش مشغول شوند ودرصورتى هم كه قريش ازورود مسلمانان به مكه جلوگيرى كند طبعا احساسات اعراب جريحه دار مى شود كه چرا نگذاشتند مسلمانان فريضه حج را انجام دهند؟ اين سفر يك سفر جنگى نبود وبدين خاطر رسول خدا (ص) دستور داد كه بجز سلاح مسافر (تنهايك شمشير) كسى باخود سلاح حمل نكند.
رسول خدا صلى الله عليه وآله هفتاد شتر براى قربانى مهياكرد ومسلمانان تعدادى قربانى تدارك ديدند، آنگاه رسول خدا (ص) باهزار وچهارصد نفر ازمسلمانان به طرف مكه به حركت در آمد، ودر «ذوالحُلَيفه» مُحرم گرديد. «١» رسول خدا (ص) عبادبن بِشر را نزد خود خواند، واو راهمراه بيست سوار مسلمان از جمله ابوقتاده به عنوان پيشتاز گسيل داشت. «٢»