جهاد و ترجمان عزت و سربلندى بصيرت دفاعى(1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٣
فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكّلِينَ «١» پس آنگاهكه تصميم گرفتى، برخدا توكلكن كه خدا توكلكنندگان را دوست دارد.
صبر و شكيبايى در صحنههاى گوناگون نبرد نيز مكمل توكل بر خدا و از ويژگىهاى بارز مجاهدان جبهه توحيد است؛ چنانكه خداوند از زبان سرداران اين جبهه- يعنى پيامبران الهى- چنين ياد مىكند:
وَ مَا لَنَآ أَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللَّهِ وَ قَدْ هَدَ ل نَا سُبُلَنَا وَ لَنَصْبِرَنَّ عَلَى مَآ ءَاذَيْتُمُونَا وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكّلُونَ «٢» و چرا بر خدا توكل نكنيم با اينكه راههاى (سعادت) ما را نشانمان داده است و ما به يقين در برابر آزارهاى شما شكيبايى خواهيم كرد و متوكلان فقط بايد بر خدا توكل كنند.
علامه طباطبايى در تفسير اين آيه مىنويسد: «صبر، فرع و نتيجه لزوم توكل است به اين معنا كه آنان گفتند: چون ما مؤمن به خدا هستيم و او راههاى ما را به نشان داده است پس واجب است كه بر او توكل كنيم و در حالى كه بر خدا توكل كردهايم در