اين حيات از آلودگى‌ها، ظلم‌ها، خيانت‌ها، دشمنى‌ها، اسارت‌ها، ذلّت‌ها و انواع نگرانى‌ها پاكيزه است. «١» حيات طيبه سرشار از فضاى معنوى، شادابى، راستى، يكرنگى، يكدلى، آرامش، صلح و صفا و انسانيت است. در جامعه برخوردار از اين حيات، حاكميت از آن خدا است و خيررسانى، سودمندى، شادابى و پويايى موج مى‌زند وهمگان در سايه‌سار شجره ايمان، زيستى شايسته دارند وديگران را نيز به سوى اين گونه زندگى فرامى‌خوانند. در قرآن كريم مى‌خوانيم:
مَن عَمِل صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ اوْ انْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيوةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ اجْرَهُمْ بِاحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ. «٢» هر كس از مرد يا زن كار شايسته كند- در حالى كه مؤمن باشد- قطعاً او را با زندگى پاكيزه‌اى حيات حقيقى مى‌بخشيم و مسلماً اجرشان را بر پايه بهترين كارى كه مى‌كردند مى‌دهيم.
علامه طباطبايى (ره) در تفسير «حيات طيبه» مى‌نويسد:
خداوند، به انسان با ايمان اكرام كرده، زندگى نوين به او مى‌بخشد. البته مفهوم اين سخن آن نيست كه زندگى خبيث را به زندگى طيب تبديل مى‌كند، بلكه در پرتو ايمان و عمل شايسته، زندگى نوينى به مؤمنان مى‌بخشد كه آن زندگى با اين‌