و نمودهاى حيات در جهان آفرينش از هر چيزى نمايان‌تر است.
بنابراين با شناخت آثار آن مى‌توان به مفهوم و ماهيتش پى برد.
واژه طيّب،- در برابر كلمه «خبيث»- يعنى به دور بودن از هرگونه آلودگى و ناپاكى.
به ديگر سخن: به هر چيزى كه از آلودگى ظاهرى و درونى به دور باشد و خود نيز خوش‌آيند و شايسته و دلنشين باشد، «طيّب» گويند.
از اين رو مى‌توان به فرق «طيّب» و «طاهر» پى برد؛ زيرا در «طهارت» جنبه دور كردن پليدى مورد نظر است و در «طيّب» افزون بر آن، نظر به خوش‌آيندى، دلنشينى، كمال و جنبه اثباتى نيز هست. «١» به همين دليل، درباره پيشوايان معصوم (ع)، واژه «الطّيبين الطّاهرين» به كار برده مى‌شود؛ زيرا آنان، از هرگونه پليدى و آلودگى ظاهرى و باطنى رهيده و به نقطه اوج كمال و وارستگى رسيده‌اند.
حيات طيبه و پاكيزه حياتى است حقيقى و نه مجازى، حياتى كه از عزّت، قدرتمندى، خير وسعادت، روح قناعت، باور حق، رضا و خشنودى الهى و اطاعت فرمان خدا برخوردار است. «٢»