جهاد و ترجمان عزت و سربلندى بصيرت دفاعى(1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٧
قرآن مجيد مىفرمايد:
فَلا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ وَ ما ادْريكَ مَا الْعَقَبَةُ فَكُّ رَقَبةٍ اوْ اطْعامٌ فى يَوْمٍ ذى مَسْغَبَةٍ يَتيماً ذا مَقْرَبَةٍ اوْ مِسْكيناً ذا مَتْرَبةٍ ثُمَّ كانَ مِنَ الَّذينَ آمَنوا وَ تَوَاصَوا بِالصَّبْرِ وَ تَواصَوا بِالْمَرْحَمَةِ اولئِكَ اصْحابُ الْمَيْمَنةِ. «١» پس او در گذرگاه سخت و گردنه قدم ننهاد و تو چه دانى كه آن گردنه و گذرگاه چيست؟ آزاد كردن بنده است، يا اطعام به روز قحطى، به يتيم خويشاوند يا تهى دستى زمين گير، وانگهى از كسانى باشد كه ايمان آوردند و يكديگر را به صبر و بخشايش و رحمت سفارش مىكنند، اينان اهل سعادتند [و برخوردار از زندگى پريُمن و حيات طيبه].
درسهايى كه اين آيات به ما مىآموزد: ١- تا انسان از گردنهها و گذرگاههاى سخت زندگى عبور نكند و دشوارى تكليف را پشت سر ننهد، و خود را به فرهنگ ايثار و جهاد و شهادت آراسته نكند، به قلّه كرامت بالا نرود.
٢- با رسيدن به قلّه كرامت، نگرش و بينش گسترده و فراگير پيدا مىكند، بلند همّت مىشود، از قيد و بندهاى دست و پاگير