جهاد و ترجمان عزت و سربلندى بصيرت دفاعى(1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٩
وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الْأَرْضُ «١» اگر خداوند برخى از مردم را به واسطه برخى ديگر دفع نمىكرد، فساد زمين را فرا مىگرفت.
امير مؤمنان (ع) هم پيامدهاى ترك جهاد را چنين بيان مىكند:
كسى كه از روى سرپيچى و اعراض، جهاد را ترك كند، خدا بر او لباس ذلت مىپوشاند و گرفتارى و سختىها بر او چيره مىشود و به زبونى و بيچارگى دچار مىگردد و بر دلش مهر بى خردى و سبك سرى زده مىشود، و حق از او روى بر مىگرداند، بدان دليل كه جهاد را ضايع ساخته و ناگزير به پستى محكوم و از انصاف و عدالت محروم خواهد شد. «٢» شهيد مطهرى در توضيح قسمت آخر كلام امام (ع) مىفرمايد:
تا ملتى مجاهد است، ديگران او را به حساب مىآورند و اجباراً رعايت انصاف را دربارهاش مىنمايند. اما ملتى كه اين خصيصه را از دست داد، ديگران براى او شخصيتى قائل نمىشوند و از هر گونه انصافى دربارهاش مضايقه مىكنند. «٣»