ضيق صدر عامل گمراهى انسان است و از جمله آثارش آن است كه انسان را سنگدل مى‌كند و اگر حقى را بر زبان جارى سازد دلش مستعدّ پذيرش آن نيست.
از آنجا كه مديريت و رهبرى، با مشكلات توان‌فرسا عجين است، كسانى مى‌توانند عهده‌دار مسؤوليّتى در اجتماع گردند كه قدرت تحمّل ناملايمات و مشكلات را داشته باشند. شرح صدر در وجود افراد، به آنان كمك مى‌كند تا به مقابله با سختى‌ها و مشكلات روند و توان تحمّل ناگوارى‌ها را در اين راه كسب كنند.
آيات قرآنى و زندگى پيامبران الهى بيان مى‌دارند كه شرح صدر از لوازم رهبرى و مديريت انبياى الهى بوده و آن بزرگواران رسالت خود را با برخوردارى از شرح صدر، قدرت روحى و دريا دلى به انجام رسانده‌اند. ضرورت دريا دلى را از تقاضاى حضرت موسى (ع) مى‌توان دريافت؛ آن حضرت پس از آنكه از جانب خداوند براى نجات قوم بنى اسرائيل مأموريت يافت، عرض كرد:
رَبِّ اشْرَحْ لى‌ صَدْرى‌ «١» پروردگارا! سينه‌ام را گشاده كن.