انْتُمْ مَعْشَرَالْعَرَبِ عَلى‌ شَرِّ دينِ وَ فى شَرِّ دارٍ ... وَ تَسْفِكُونَ‌
دِمائَكُمْ وَ تَقْطَعُونَ ارْحامَكُمْ. «١»
على عليه السلام‌
جنگ‌هاى ممتدّ قبيله‌اى‌
جامعه جاهلى كه از نظر اعتقادى مشرك و منكر معاد و روز رستاخيز بود. قدرت و ثروت را فخر مى‌دانست، و براى به‌دست آوردن آن به هر كارى دست مى‌زد. و از آنجا كه حكومت مركزى وجود نداشت تا او را مهار كند، به‌طور طبيعى براى كسب اسباب تفاخر به ستيز برمى‌خاست و طرف مقابل نيز براساس قانون «ثار» «٢» جهت انتقام قيام مى‌كرد. در نتيجه كشمكش و درگيرى بطور دايمى جريان داشت.
مؤلف تاريخ الادب العربى مى‌نويسد: «يكى از مشخّصه‌هاى عرب عصر جاهلى وجود جنگ و ستيز دايمى بين آنها بود، به‌نحوى كه خونريزى از سنّت‌هاى آن قوم شده بود. از جنگى فارغ نشده به جنگ ديگرى مبتلا مى‌شد. لذا قانون «ثار» و انتقام، مقدّس‌