«اسامه» موفّق به حركت نشد. با رحلت رسول خدا صلى الله عليه و آله بقيه افراد نيز به مدينه برگشتند. «١»
نكات مهمّ‌
١- مرحوم سيد شريف‌الدين عاملى مى‌نويسد: «اينكه رسول خدا صلى الله عليه و آله «اسامه» هفده ساله را بر آنان امير ساخت به‌خاطر درهم شكستن غرور بعضى، و برگرداندن سركشى متكبّران آنها و پيشگيرى از نزاع آينده بود؛ تا اشخاصى كه مى‌خواهند خود را مقدّم دارند اگر يكى بر آنان امير شد (كه جوانتر بود) نافرمانى نشان ندهند امّا آنها اين معنى را درك نكردند. لذا در امارت اسامه ايراد كردند.» «٢»
٢- اهل سيره و تاريخ اجماع دارند به اينكه خليفه اوّل و دوّم و عدّه‌اى از بزرگان مهاجران و انصار جزء سپاه اسامه بوده‌اند. «٣»
نتيجه اينكه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در روزهاى آخر عمر شريفشان، بر حركت لشكر اسامه اين چنين تحريص مى‌كند، جوانى را به فرماندهى برمى‌گزيند، بزرگان صحابه را به اطاعت از «اسامه» سفارش مى‌نمايد، و على عليه السلام و خاصّان را در مدينه نگاه مى‌دارد بيانگر چيست؟ آيا يكى از اهداف حضرت صلى الله عليه و آله دور كردن مسلمانان مصلحتى از مدينه و آماده كردن زمينه براى تحقّق امر الهى در مورد خلافت على عليه السلام نبوده است؟
جلوگيرى از نوشتن منشور ابدى‌
يكى از قرائنى كه اجتماع منافقان در مدينه را تأييد مى‌كند، مسأله معروف به «مصيبة يوم الخميس» مى‌باشد. وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله متوجّه تمرّد و بازگشت عده‌اى از مسلمانان از جيش «اسامه» شد، تصميم گرفت خلافت على بن ابى‌طالب عليه السلام را در محضر اصحاب مكتوب نمايد. امّا همان افرادى كه به جبهه نرفته و در مدينه اجتماع كرده بودند از تدوين‌